سروده اي در ستايش رامشگران نوجوان دوره گرد
سروده اي
در ستايش رامشگران نوجوان دوره گرد
اين تصوير، بعد از پايان كنسرت گروه دستان در تالار وزارت كشور در آكوست 2008، در جلوي در خروجي تالار، در حاليكه رامشگران
دوره گرد جوان مي نواختند، حك شده است.
كلك من!
بال به پرواز گشاي
بستا كودك اين خاك سياه!
من چه كردم كه تو بر خاك نشستي چنين
چه كنم خاك به سر، باز چنين!
حس من، حس تو باد، كودك من
خون تو، خون من است، گوهر من.
پر غروريد و به منت نكنيد دست دراز،
شادي و هلهله خيزد از اين خاك ونياز!
موي گيسگون تو تحقير تعصب بادا
پر صلابت، چه زيبا صفت و خوش ساحت!
زود آبديده شديد بهر حيات
چهره در چهره همه جاه و جلال!
سوز سازتو بود سوز دلم،
چهره ي سوخته ات
تابش مهر،آيش خاك!
.....
......
......
وتو بينيش اي كودك رنج
بر ذلت و ننگ!
......
......
......
اما گوش باشا
تو اي كودك مهر!
مژده را نيز ترا سوگندي است:
تا بود خون به رگهاي تنم
تا بمانده است به جانم نفسي
تا كه بر پاي تازم قدمي،
دو خم ظلم بگيرم بي شك
و بتابانمش در اوج سما
ونشانمش
بر پيكر خاك وطنم،
كودك رنج!
مهندس سهراب مژده
بهزادموسایی