حدیث زن در چهارراه سرگردانی                                 بهزاد موسایی



*اینک تهمینه                                  

*شبنم بزرگی                                       

*چاپ اول رشت1391

*نشرفرهنگ ایلیا                                         



اینک تهمینه مجموعه هفت داستان از نویسنده ی جوان شمالی ، شبنم بزرگی هفت خوان است که زن مظلوم ایرانی باید از آن ها بگذرد . داستان ها ظاهرا متفاوت هستند اما زن ایرانی که نماد آن تهمینه است در هر داستان ، بخشی از هستی اش بیان می شود .عنوان کتاب نام هیچکدام از داستانها نیست ، ضمن این که زن های همه ی داستان ها نام و سرگذشت مختلفی دارند ، ازدختردم بخت خان اول تهران شهر بزرگی است تا سارا  ، لیلاپاشایی ، سیمین ، سوسن و زن های دیگر داستان ها همه باید از خان های اول تا هفتم حیات بگذرند و در دشوارهایی زندگی آبدیده بشوند!

درخان اول تفاوت میان دونوع ازدواج سنتی و امروزی با نمایش رفتار دختر و پدر ومادر بیان می شود و ازدواج شهرستانی و دشواری زندگی آنها در تهران مدرن !

در خان دوم آخرشاهنامه اختلافات خانوادگی که باعث مرگ تنها فرزندشان سینا می شود ، با درونمایه فرزندکشی شاهنامه وار ، که پدر با ماشین فرزندش را ناخواسته زیرمی گیرد!

و زن سارا توان این راکه شوهرش را قاتل بداند ندارد . سارا مدل کوچکی از تهمینه در جهان امروز است ، شوهر نماد رستم و سینا نماد سهراب .


در خان سوم ،آن سومی کیست کنار توراه می رود؟ رابطه ی راوی و دوستش لیلا و استاد در دانشگاه به هنگام تحصیل بیان می شود با نیم نگاهی به متن شعرهای الیوت در سرزمین های یخین که اشاره به نفر سوم دارد در یک رابطه ی عاطفی ، که بازنده راوی است ! در داستان دنیا که خان چهارم است ،راوی که زمانی خواستگاری به نام محمد داشته ، حالا در برخورد با اوخبربیماری زنش را می فهمد ، در حالی که خودش هم بیماری لا علاجی گرفته و زیر بیماری و حس مرگ ، از دنیا بریده است ! داستان در آخر به طور نمادینی اشاره به دخترکی به نام دنیا داردکه مادرش او را از افتادن برحذر می دارد و مواظب اوست .سطر آخر داستان این حس را به خوبی القا می کند:

من ومادردنیا از دوطرف خم شده ایم ، او برای بلند کردن بچه اش و من از درد ((ص 46))

در خان پنجم سیمین قراربود بمیرد، درباره نگاه متفاوت راوی به طلاق و مرگ است . راوی سیمین را که دوبار ازدواج کرده و حالا در حال مرگ است آنالیز می کند .سیمین که از آشنایان مادر اوست در خصوص ازدواج و مردها بسیار به او آموخته ، و سنگ صبورش بوده است . در پایان داستان که در می یابیم سیمین و راوی هردو سیگار دالهیل قرمز می کشند با شیوه ی رفتاری مشابه ، در حقیقت به جای همدیگر قرارگرفته و این همانی شده اند .

در خان ششم می دانی به چه فکرمی کنم ؟قصه ی پیردختری را بیان می کند که استاد دانشگاه است اما مجرد مانده ودرمرگ خواستگار قدیمی اش سوگوار می شود ! بازهم دغدغه زن مظلوم و این که ما می دانیم به چه فکرمی کند؟!  به اینکه اگراین خواستگار را پذیرفته بود ، حالابیوه شده بود ،وبیوه شدن و بیوه ماندن هم از کابوس های زنانه و دل نگرانی های جامعه ای که سنتی می اندیشد .تا تو برگردی دود می شوم

خان هفتم و حلقه ی پایانی داستان ها می باشد. دختر هفده ساله ، سوسن نمی داندبرسرکدام چهارراه ، مردی (بیژن) بادسته گل سالهاست انتظار اورا می کشد! باز حدیث زن در چهارراه سرگردانی با انتظاری عبث !

شبنم بزرگی با اینک تهمینه خودش را به عنوان یک نویسنده ی خوش آتیه به ادبیات داستانی امروز ، تحمیل می کند!

بی شک نسل تازه ای در ادبیات زنانه ی ما شکل می گیرد که بخش مهمی از آن متعلق به شمالی های میهن ماست . انچه ممکن است به این نسل ضربه بزند و آن را به جای بالندگی ، به سقوط بکشاند ، تعریف و تبلیغ بیجا از سوی دشمنان دوست نما می باشد. نگارنده در حال انجام کتابی در خصوص زن در ادبیات داستانی شمال می باشد که امثال شبنم بزرگی را در برمی گیرد . من امیدوارم که بزرگی در آینده میان بزرگان بزرگی کند و نه مانند شبنم ، بلکه همچون باران رحمتی بر ادبیات داستانی ما ببارد.

آن روز دیر نخواهد بود!


            یاد داشتی کوتاه بر مجموعه شعر " خواهر خونه " داریوش معمار

                                                                                                     بهزاد موسایی


                                         "  مرگ خواهر  ماست "                                        




نگاه تازه ی شعر 6 (خواهر خونه)

*خواهر خونه 

* داريوش معمار

*چاپ اول _ سال 1391

* انتشارات نگاه 


مجمو عه ی شعر "خواهر خونه "از چهار دفتر تشکیل شده با عناوین " ستم گری " ،" مفقود الجسد "،

" مرده خوانی "و"مناجات نامه " که در پیشانی هر دفتر جملاتی آمده که هر کدام بی رابطه با شعرهاي

 آن بخش نیستندو خطی ظریف و پنهان آن ها را به هم ربط می دهد .مثلادر اول دفتر دوم آمده که "

 ماننده ريختن " خمپاره بر سرما ،مانند ریختن گلوله بر سرما ، مانند تلاش برای نمردن بود زندگی  " ...و

بعددر شعر " مفقود الجسد" چنين  مي خوانيم :

" اگر ؛ سر باز توپخانه  نبودی تو

مرد جسوری نبودی که تکه تکه شود با خمپاره  

از مرزهای من به وطن بر نمی گشتی چه می شد !؟ "

                                                                                           [ص 45]

و یا در پیشانی د فتر چهارم " مناجات نامه "  آمده که :   در بی راهه هایی می روید ،که رفته اید  ،

 به مناجا تم گوش دهید . "  در حقیقت  شاعر با طبیعت  منا جات می کند و آن هم منا جاتی  واقعگرايانه

ونه فرا  واقع :

"از این همه دریای ویران که در هواست ، که  ؛

فواره می زند ،و ما دعا می کنیم ،و ما خمیده می رویم

مرواریدی از دندان ؛ که آغشته است به خون تازه .  می بارد . "

                                                                                  [ " رقت آور نبود " ص 105 -]

 

اما آنچه  که در هر چهار  دفتر " خواهر خونه " جلب توجه می کند  نگاهی است که شاعر به مرگ

 دارد به  طوري كه بنظر می آید به جای "خواهر خونه " شاید نام مجموعه باید "  مرگ - خانه "  

مي شد !  نمونه بياورم  :

"در دره پروانه ها

گیاهی که از خودش رویید

او بود ،

دو زنبق کبود   بر زمین مرده "

                                                   [شعر " چند پلان از ملو درام شخصی " از دفتر اول _ص18]


"شیوه دلپذ یری نیست برای آشنائی  می دانم

فکر کردن به پیکر  پو سیده ی تو

                                  برای نوشتن این شعر  .

*

به مرگ نمی شود  افتخار کرد !

مرگ را نمی توان    نادیده گرفت  ! "

                                               [ شعر  " مفقود الجسد "     از دفتر دوم     _ ص 46]


که اگثر شعرهای این دفتر و دفتر بعدی "  مرده خوانی "  بوی مرگ  می دهند .  بر پیشانی دفتر

 "مرده خواني " آمده : "  بعضی شکار می شوند ،بعضی شکار می کنند . من شکار چی مر گم  "

و در شعر " دوست داشتنی "     معمار     چنین   " مرگ " را برایمان معماری می کند  : 

" چقدر  دوست داشتنی بود ! مرگ

غافگیر  کرد همه ی ما را  "

                                           [ ص 68 _]

و در دفتر " منا جات نامه " هم  از صحنه های  جنگ می رسد به مرگ :

" مثلا همین مرگ ،

ترس ندارد ،

کشته شدن وحشت ناک است  ! "

                                                        [شعر " کشته " _ ص 117 _]



" داریوش معمار " جوان تر از آن است که جنگ  را  دیده باشد و مرگ را تجربه ......اما   شاعر که

 كودكي اش تا ده سالکی  در آن  دوره گذشته ،  در تخیلات  و خو ابها و کابوس های  دوران کودکی 

 به گو نه اي آن را لمس کرده که گویی در تمام صحنه های جنگ حضور داشته و آن را لمس کرده است  . 

"مرگ اندیشی " در اشعار همه ی شاعران هم  نسل " معمار "  هست اما نگاهی که شاعر به آن

دارد نگاهي متفاوت ودر حقيقت سئوال بر انگيز  است !    هر چند همیشه مرگ فی النفسه سئوال

برانگیز است   اما شاعر در شعر " پدر م "مرگ را در زادگاهش  چنین می بیند :

" در میان دوستانم

آنها که مردند خوشبخت تر بودند از همه

پیش از آن که هفتاد سال پراکنده شویم

هفتاد سال چیزی را پنهان کنیم

                                            آ بادان جوان مرگ

                                            آبادان شکست خورده "

                                                                               [ص 74-]

با این تفاصیل در می یابیم که مرگ ،   " خواهر "   ماست و ما در خانه ی او چندی به مهمانی 

 می گذ رانیم و  آنگاه ......غزل خدا حافظی ...