شماره 10و11 ماهنامه "ره آوردگیل "(بهمن و اسفند 1391) با صاحب امتیازی دکتر محمد علی فایق و سردبیری هوشنگ عباسی به قیمت 2500 تومان منتشرشد . شعر ونقد فارسی . داستان . سینما . موسیقی . نقد وبررسی کتاب . فرهنگ وادبیات گیلکی . تاریخ .میراث فرهنگی و جامعه شناسی . گزارش ها و رویداد های فرهنگی  و....از دیگر سر فصل های " ره  آورد گیل "می باشد . در این شماره به همراه عکسی به روی جلد ومطالبی در باره شاعر و پژوهشگر گیلانی  " محمد بشرا  "..........   آثاری از علیرضا پنجه ای . جلال افرا. کاظم کریمیان . سیمین بهبهانی . محمد خلیلی . حسین اعتماد زاده . پرویز فکر آزاد . بهزاد عشقی . طاهر طاهری . رحیم چراغی . هوشنگ عباسی . فرامرز طالبی . بهزاد موسایی  و....می خوانیم

سال نو مبارک       

در بهار پیش رو مکنونات قلبی من این است :" آرزوی سلامتی ، صلح ، مهربانی ، امنیت ، آرامش ، رفاه و نعمت ، شکوفایی اقتصادی ، شادی عمومی ، جامعه ای دموکراتیک و .... " برای شما و تمامی کسانی که می شناسیم و نمی شناسیم ، در این جا و همه جا .

در سوگ شاعر رنگ و بوم
فريده لاشايي، نقاش برجسته ايراني در گذشت

    فريده لاشايي، نقاش برجسته ايراني روز گذشته در 68 سالگي بر اثر بيماري سرطان درگذشت. لاشايي يكي از نقاشان برجسته ايراني بود كه آثارش او را به شهرت جهاني رساندند. او متولد1323 رشت بود. لاشايي پس از تحصيلات دبيرستان به آلمان سفر كرد و پس از گذراندن مدرسه مترجمي در مونيخ، براي تحصيل به وين رفت و از آكادمي هنرهاي مدرن اتريش فارغ التحصيل شد. او نمايشگاه هاي زيادي در ايران، آلمان، اتريش، انگليس، امريكا و... برگزار كرد.
    همچنين متخصص در كارهاي حجمي با آهن و شيشه و نقش هاي انتزاعي بود. او در حيطه ادبيات هم فعال بود و آثار مهمي را ترجمه كرد. از جمله ترجمه هاي او مي توان به «نجواهاي شبانه» اثر ناتاليا گينزبورگ، رمان «زد» اثر واسيلي واسيليكوس، «روزهاي كمون» و «زن نيك سچوان» و «ارباب پونتيلاو نوكرش ماتي» از برتولت برشت، «گل هاي هيروشيما» از اواهريس و «لبخند فروخته شده» از جيمز كروتس اشاره كرد.
    لاشايي همچنين يك رمان تاريخي با عنوان « شال بامو» نوشت كه 12 سال براي تحرير آن وقت صرف كرد. لاشايي يكي از مهم ترين و بزرگ ترين نقاشان ايران بود و درگذشت او ضايعه بزرگي براي جامعه فرهنگ و هنر ايران است.لاشایی در ویکی پدیا
    

 

 گفتگو   بهزاد موسایی  با  فريده لاشايي  *

                              

                                    

فريده لاشايي بانوي نقاش گيلاني است كه مي‌نويسد و ترجمه نيز مي‌كند اما به زعم بسياري، بيشتر از همه بايد او را نقاش دانست. اطرافيان او را از همان دوران طفوليت « نقا‌ش باشي» مي‌خواندند.

او الفباي نقاشي را از جعفر پتكي آموخت، درهمان دوران نزديكانش پي به استعداد سرشار او در نقاشي  بردند تا اينكه دوران جواني و بعد از آن استعداد آن به بار نشست.

لاشايي جداي از فعاليت در عرصه ي نقاشي مجموعه داستاني باعنوان « شال بامو»(شغال آمد) رادر سال 1382منتشركرده است كه با استقبال بسياري مواجه شد.

بهزاد موسايي پرس‌ و گويي را با فريده لاشايي انجام داده كه آنرا از نظر مي‌گذرانيد. شايان ذكراست لاشايي براي‌ادامه مداواي بيماري اش  عازم خارج از كشور بود و مصاحبه را از فرودگاه برایمان پست كرده است.

 

  موسایی - چگونه نقاش شديد؟

 لاشایی ـ در هفت سالگي  به همراه خانواده به تهران آمديم و ده يا يازده سال بيشتر نداشتم كه پيش آقاي جعفر پتكر نقاشي را آموختم. پدرو مادرم هر دو اهل مطالعه بودند به گونه اي كه خانه ي ما پر بود از كتاب. برادر بزرگترم نقاشي مي‌كرد ومن تحت تاثيرش بودم. مدت 2 سال در كلاس آقاي پتكر ماندم و بعد نزد يك يك استاد ارمني رفتم كه در خيابان منوچهري (تهران) ساكن بود.

 موسایی - در نقاشي هاي‌تان دو نوع بيان هنري يعني هنر اسلامي و هنر شرقي  را مي‌توان به عينه سراغ گرفت، اين نگاه نشات گرفته از چيست؟

 لاشایی ـ هيچ اصراري درهيچ نوع خاصي از بيان هنري ندارم.

 موسایی - پس لطفا درباره ي سبك نقاشي هايتان بگوييد؟

 لاشایی - ـ شيوه ي نقاشي من، نوعي تداوم آزادي است و يا كوشش در اين راستا.برخي آن را آبستراكت اكسپرسيونيست مي‌نامند. ولي شخصاً، لزومي به اينكه به اين يا آن شيوه‌ي مشخص نقاشي كنم را هرگزحس نكرده ام.

 موسایی - در مورد محدوديت رنگ ها در نقاشي‌هايتان چه نظري داريد؟

 لاشایی ـ در مورد محدوديت رنگ ها در نقاشي‌هايم؟ !، اين يكي را به هيچ وجه قبول ندارم !

 موسایی - و اينكه نقاشي‌هاي خود رابه شكل‌هاي حجم دار محدود مي‌سازيد؟

 لاشایی ـ منظور شما را از «شكل هاي حجم دار» متوجه نمي‌شوم. شايد منظورتان اشكال مشخص و آشنا باشد. گاه‌گداري و يا بهتر بگويم اغلب از اشكال حجم دار استفاده كرده ام .

 موسایی - آيا مي‌شود رَدِّ سورئاليسم ايراني را در آثار شما دنبال كرد؟

 لاشایی - در نقاشي هايي كه از من ديده ايد خير. اما در يك دوره ي كوتاه ‌به چنين شيوه اي كار كرده ام. و حس و حال شيرين، اساطيري و تپنده‌ و پويايي اشعار حافظ رهنمونم بوده است.بد نيست خاطره‌اي را برايتان در همين خصوص تعريف كنم.«يادم هست يك بار براي ديوان حافظ تصويرگري مي‌كردم اين‌ها پنج تا  نقاشي بزرگ بود و فكر مي‌كنم در سال 1370 درگالري گلستان به نمايش در آمد. اتفاقاً آقايي در راديو به شدت به اين مجموعه كارها حمله كرد و گفت كه اين نقاشي توهيني به مينياتور ايراني بوده است.يك منتقد هم گفت اين ديگر چه كاري است؟

گفت به كارهاي ديگر شباهت ندارد. البته اشكالي نداشت و حرف و سخن هميشه در اطراف نقاشي وجود دارد. اما در آن ‌زمان اعتماد به نفس حالا را نداشتم و تاثير بدي ‌رويم گذاشت و حسابي توي ذوقم خورد. متاسفانه ديگر ادامه ندادم. بعد از آن شروع كردم به نقاشي اسب هاي وحشي در حالت چرخان و رعب انگيز و در فضاهاي سورئاليستي. مادرم تازه فوت كرده بود و اصلا حال خوشي نداشتم. بعد ها وقتي اين نقاشي‌ها را در يك گالري در آلمان نمايش دادم كسي به من گفت اين اسب‌ها در مكتب يونگ اشاره به مرگ و نيستي مي‌كند. چيزي كه قبل از آن مطلقاً نمي‌دانستم.

 موسایی - چرارويدادها و التهاب‌هاي تاريخي در آثار شما اين همه جنبه‌ي تجريدي به خود مي‌گيرند؟

 لاشایی - ـ رويدادهاي تاريخي اجتماعي روي هنرمند تاثير مي‌گذارد و او تاثيرآن را در قالبي كه مي‌تواند ابراز مي‌كند. آيا اين ابراز ها حتماً بايد به همان شكل تاريخي اجتماعي مشخص باز گو شود يا اجازه دارد به صورت انفجار حس و حالي باشد كه تاثير آن رويدادها خبر دهد. شما چه شكل و شمايلي در مثلا (چون خيلي معروف و آشناست مثال ميزنم) سنفوني «ورونيكاي بهوون» مي‌بينيد؟آيا جز انتقال حس است؟

 موسایی - شما سابقه مبارزه ي سياسي و زندان دررژيم گذشته را داريد. نكته‌ي مهم اين است كه همان طور كه گفتند اين در آثار شما به صورت يك ايدئولوژي خاص وجود نداشته است؟ به زباني ديگر به طور محسوس ديده نمي‌شود؟

 لاشایی - ـ در نقاشي به هيچ، الزام ايدئولوژيكي معتقد نيستم. ضمن اين كه خيلي دوست ندارم  نشانه هاي فاجعه بار زندگي را با نقاشي جست و جو كنم ... .

 موسایی - شما با همه حس و لحظه هاي پرالتهاب روح و نا خود آگاه‌تان بيش تر يك نقاش ايد يا يك‌ تماشاگر نقاشي؟

 لاشایی - اين را شما بايد بگوييد.

 موسایی - برخي معتقدند در آثارشما نوعي زنانگي وجوددارد؟

 لاشایی - ـ خير، من معتقد نيستم.

  موسایی - موقعيت كنوني نقاشي ايران در جهان را چگونه ارزيابي مي‌كنيد؟

 لاشایی - ـ نقش تعيين كننده‌اي ‌نداريم. اما كم كمك به مدد ارتباط و نمايشگاه هاي متعدد و ببنندگان متنوع آثار ايرانيان، شايد جايي باز كنيم. نقاشي مثل هنرهاي ديگر، تنها به دنبال اقتدار سياسي و اقتصادي است كه مي‌تواند جايگاه خود را در شكل گيري فرهنگ جهاني باز كند، مركزيت يابد و يا به حاشيه رانده شود. متاسفانه امروز نه تنها نقاشان ايراني جايگاه تعيين كننده‌اي درهنر معاصرجهان ندارند، بلكه اصلاً زبان نقاشي در حال حاضر زبان اصلي هنر معاصر به شمار نمي‌آيد.

           نقاشی فریده لاشایی

 *به نقل از ویژه  فرهنگ ،هنر وادبیات" گیله وا  " خانه ی فرهنگ گیلان شماره ی 92 نوروز1386

  سه شنبه  5  دي ، پنجمين سال در گذشت اکبر رادی،  نمایشنامه‌نویس و داستان‌نویس پرآوازه ایرانی است. رادی متولد دهم مهرماه ۱۳۱۸ رشت است و آثاری از جمله افول، روزنه آبی، جاده، صیادان، ارثیه ایرانی، مرگ در پاییز، دستی از دور، لبخند باشکوه آقای گیل، نامه‌های همشهری، هاملت با سالاد فصل، منجی در صبح نمناک،  ملودي شهر باراني ، شب روي سنگفرش خيس ،  از  پشت شيشه ها ، آ هسته با گل سرخ ،در مه بخوان ، پلكان ،آ ميز قلمدون ، سقاخانه ،  باغ شب نماي ، خانمچه و مهتابي ، تانگوي تخم مرغ ، مکالمات و... ...را چاپ و منتشر کرده است.  پنجمين سالگرد   اكبر رادي / 5  دي 1386 / بهانه ای شد تا با گذ اشتن دو نامه  از آن عزیز سفر کرده  به اینجانب ، یاد وخاطره ی او را گرامی  بدارم .            

از راست به چپ  اکبر رادی ، بهزاد موسایی ، قاسم کشکولی   -       تهران 1376

.

 

نگاهی به ادبیات داستانی گیلان *

 

نویسنده همیشه جوان

                                                بهزاد موسایی

آن سال برفی    

محمود طیاری

چاپ اول – 1379

انتشارات روز بهان

 

در پشت جلد کتاب آمده است : " آن سال برفی مجموعه بیست داستان ریز‌بافت، با طرح‌های نو و گردش ِزبانی ِکوتاه است که معانی نو‌ی آن، به زیر ساخت کلمه‌ها و کنترِلِ زبان برمی ‌گردد.

فضای‌‌غالبِ داستان‌ها، ترمیم جایگاه و منزلت فرد، در مناسبات اجتماعی و چالش‌های روحی ِوی‌، در موقعیت های گونه گون است ، که در نقطه احراز و بیانِ هویت، به تعریف تازه ای از زیبایی دست یافته و چونان خالق خود، حضوری غایب پیدا می کند."

در اینجا قصد آن نداریم که برای اثبات همه ی این موارد کُ‌د بدهیم و یا نشانه ای بیاوریم ، اما علاوه بر اینها ، نکات دیگری به نظر نگارنده در این داستان ها دیده می شود که گفتن آن ها خالی از لطف نیست.

متمایزترین نکته در داستان های کوتاه "طیاری" طنز ظریف نویسنده است که خاص اوست و قبلا نظیری نداشته است :

"به پرستار که آمده بود بگوید:" فقط الکل سفید داره " نگاه کردم .یک جفت گوشواره ی کلئوپاترا از گوشش آویزان، النگو با سه پیچ ‌ِماریِ طلا به مچ دست، روسری فقط یک چیز تو همین ردیف کم داشت. نمی دانم زرورق بود ، یا فرمینکا!"

دکتر گفت :" خوبه . بگو سر راه ش چند تا "سون آپ" هم بگیره!"

پرستار با نگاه من رفت تو "هال"! گفتم :

"آخرین چیزی که داشتیم ، یک حلقه ی ازدواج بود، که آن را هم فروختیم ، خرج‌ِجدایی مان کردیم!"

دکتر گفت: "شیرت بسته است، یا دلار آمده پایین ؟ چرا مثل کارگر‌های شرکت نفت اعتصاب کردی حرف نمی زنی؟ نکنه زیر زبانی می خوای؟"

به شوخی گفتم :"فعلن که باید یک چیزی زیر‌میزی بدم !"

                                                                   (داستان ُرز ماری- ص 72)

در نمونه بالا، مشکلات خانوادگی و اجتماعی – سیاسی، به طرز ماهرانه ای در هم آمیخته شده، اختلاف جناح چپ و راست در دوران ملی شدن صنعت نفت و همزمانی آن با اختلاف و جدایی راوی و زنش و اختلاف فکری راوی با پزشک، به زیبایی و طنزی سنجیده طراحی شده ، و این همان ریزبافت های متن و چالش‌های روحی افراد در مناسبات اجتماعی است که در متن پشت جلد به آن اشاره شده است. به همه این ها ، از جمله باید به حرکت زیبای نثر "طیاری"هم توجه شود:

"دکتر با یک سیزده سال سبزه ، که پشت لبش بود، مرموز به نظر می رسید: یعنی سیاسی است ؟ آب ارمنی و خاک اره ( پیپ) که رو شاخش است! وگرنه او را چه به الکل سفید و سون آپ؟ یادِ زن خانه و پریموس و باد "هرزویل" وقتی او تازه عروس بود ، افتادم ! که به کمک مادرزنم "سرکله خوری" می کردم !"( رُزماری- ص 73 )

"طیاری" با انتخاب وسواس گونه واژه ها ، گردش زبانی ِکوتاه و کنترل شده ای را به کار می‌گیرد. در مثال بالا، واژه های "سیزده سال سبزه"، "پشت لب"، "مرموز" ، "آب ارمنی"،"خاک اره "، و باد هرزویل"، بار معنایی ی جالبی دارند که به "چپ" بودن ِ دکتر و جناح سیاسی او با القایِ کنایی ِ"حزب باد " اشاره دارد.

"محمود طیاری " طنزنویس به معنای خاص و حرفه ای نیست، اما طنز او، در سرشت نثر و گفتار‌ِاو عجین و جدانشدنی است:

"باید دید صاحبِ مجلس کی یه ؟"

" گفتم که. چراغ علی ."

"اون که نفت نداره بریزه تو چراغش که !"

"اگه این جوری یه ، ایران هم گازوییل شو از شوروی می آره! پرسیدم می آی ، یا نه؟"

زنم جواب نداد. با زن چراغ علی ، یک وقت افتاد‌ه بود به هوو بازی! این گیلکی می‌گفت، اون فارسی!-:

"شوهرم بیاد ، معلومت می کنم !"

به من می گفت .

" شوهرت که برای خودش "بُکس باد " کرده!"

او هم اشاره ش به من بود!

                                            ( داستان باقالی به چند من ؟ -ص 78)

از دیگر نکاتی که در داستان های طیاری به خوبی می توان مشاهده کرد، توصیف های زنده از اشیاء و آدم ها است و گاهی اشیاء پیرامون را با عینیّت بخشی و جاندارگرایی، وسعت معنایی بیشتری می بخشد:

"آبنمای "سی متری" با آن فرشته های برنزه سنگی‌ِ وسط میدان ، راه ِ"شکوفه نو" را تا پشت دروازه تخت می کرد و انگار" آب توبه" بر سر زنهای خیابانی می ریخت! نه کسی ایستاده بود به تماشا، و نه گل و گیاهی به دور و بر. از عروس بری ِوسط میدان و پشت دروازه ، تنها بوق ممتد ماشین ها مانده بود و بس : داماد های یک روز ، آن پس و پشت به پرده دری، عروسان هزار ساله ، پرپر! (داستان پالتو- ص 51 )

محمود طیاری از آنجا که تجربه عظیم در نمایشنامه نویسی دارد از ظرفیت دراماتیکی دیالوگ به خوبی سود می جوید و حتی در اولین داستان هایش در دهه ی چهل ، که تعدادی از آن ها هم در این مجموعه آمده اند، مهارت نویسنده در گفتگو نویسی به خوبی دیده می شود:

"دختر گفت: "پس اومدی به گاوهامون سوزن بزنی ."

گفتم : "نه. اومدم بزهاتونو بدوشم!"

"ئه، آقا کوچک نمی ذاره !"

" تو گفتی اون نیستش که ."

" خب تو جنگله . صداش می زنم بیاد."

"یعنی صداتو می شنفه ؟"

"پس چی . شبا تو کوهه، روزها تو جنگل. همیشه ی خدا هم گوش به زنگ، با یه تفنگ!"

                                                                  ( داستان "صدای شیر"- ص 127)  

"محمود طیاری" پیش از این ، چهار مجموعه داستان – طرح، داشته است که همه ی آنها متعلق به دهه چهل هستند و حالا این مجموعه با فاصله تقریبا سی ساله منتشر شده است، و این خود علامت سئوالی است که چرا اینقدر دیر؟!

از نکات دیگری که در داستان های کوتاه طیاری به خوبی دیده می شود استفاده از نوعی جناس در نثر است که حالتی مردّف و مقفّا به جملات می دهد و سطرهایش را به سوی شاعرانگی پیش می برد، و این از ویژگی های نثر "طیاری" است که در ساختار جملات، درهم تنیده شده و حتی در متن نمایشنامه های نویسنده نیز بسیار به چشم می خورد و این نشان می دهد که چقدر "طیاری" به کلمات اهمیت می دهد و ارزش خاصی برای تک تک آن ها در جملات و پاراگراف ها قائل است:

"خانه قدیمی بود، با اُرسی و کرسی- حوض سنگی و آفتاب هندسی‌ِ رنگی، در و کلون چوبی و کوبه برنجی، و دو بر حیاط ، شمال – جنوب. ما از قسمت پشتی آن، باید جلو می‌آمدیم و آن را دربست برای خودمان می گرفتیم . طرف خالی را که سایه سرا و مرطوب بود، و چهار فصل سال ، قسمتی از هوای یخ زمستان را، با یخدان های چوبی- بی ذغال و برنج – در خود ذخیره داشت، اجاره می دادیم.( داستان "تلفن" –ص 113 )

از موارد دیگر نثر "طیاری"، پاراگراف های طولانی با استفاده از کاما و سطرهای نفس ُبرو جملات مرکبِ مرکب است که لاینقطع پیش می رود و گاهی شش – هفت سطر را در بر می گیرد:

"و اما عجب عکسی انداختیم روز عروسی، من و چراغ علی، به تاریخ هجری- قمری، با دختر خاله ، که وسط نشسته بود، با روسری‌ِ والِ سپید و گردنی هنوز به باریکی گردن قو، و چشم های نیم عسلی ، که به خاطر چراغ علی ، کمی به چپ می زد ، و انگار در حال خواندن ِاین داستان بود!" (پاراگراف آخر داستان "باقالی به چند من ؟" – ص 81)

از این جملات نفس بُر ِ چند سطری پیچیده در داستان های "محمود طیاری"، به وفور دیده می‌شود که گاهی ، شاید کاسه صبر خواننده کم حوصله را لبریز کند، و به آدم پرحرفی می ماند که از وراجی باز نمی ماند و با چنان سرعتی سخن می گوید که مجال تمرکز و اندیشه را به مخاطب و یا شنونده نمی دهد ، پس برای خواندن چنین داستان هایی خواننده باید طاقت شاقی داشته باشد! البته از حق نباید گذشت که این گفتارهای طولانی ، شیرین و شنیدنی و خواندنی هستند و پس از این که مخاطب به آنها عادت کرد، برایش معنادار و سنجیده به نظر خواهد آمد!

مجموعه داستان "آن سال برفی" یکی از خواندنی ترین مجموعه های داستان کوتاه در اواخر دهه هفتاد می باشد که متاسفانه با سکوت منتقدین ، روبرو شد و شاید همین سببِ بی انگیزگی ِنویسنده شده، که حالا دوازده سال از انتشار این کتاب گذشته و "طیاری" مجموعه داستان‌ دیگری به دست چاپ نسپرده است؟ ولی با خواندن این مجموعه، درمی یابیم که "دود ازکُنده بلند می‌شود" و نویسنده در شصت و دو سالگی، بسیار جوان مانده است با ذهنی دقیق و زبانی تیز و کنایه های معنادار!

           چاپ در مجله  ره آورد گیل /شماره 7 و 8 / آبان و آذر 1391

شماره 5 و 6 دوره ي جديد ماه نامه "ره آورد گيل " ( شهريور و مهر 1391)با صاحب امتيازي دكتر محمد علي فائق و سردبيري "هوشنگ عباسي " به قيمت 3000 تومان منتشرشد . شعر ونقد فارسي . نمايش. داستان . بررسي كتاب . شعر وادبيات گيلكي . مردم شناسي . تاريخ . ميراث فرهنگي . سلامت . اخبار و گزارش فرهنگي و.... از ديگر سر فصل هاي " ره آورد گيل " مي باشد .  در اين شماره آثاري از : عليرضا پنجه اي . اكبر رادي . كامبيز صديقي . فرامرز طالبي . محمود طياري . هوشنگ عباسي .  اسداله عمادي. هادي غلام دوست . اباذر غلامي . رقيه كاوياني . بهزاد موسايي . محمود نيكويه  و.....به همراه عكسي روي جلد از اكبر رادي نمايشنامه نويس شهير گيلاني مي خوانيم .

 

شماره سوم دوره ی جدید ماه نامه "ره آورد گیل" (تیر و مرداد ۱۳۹۱) با صاحب امتیازی دکتر  محمد علی فائق وسر دبیری" هوشنگ عباسی " به قیمت ۲۵۰۰تومان منتشر شد. شعر و نقد فارسی ،نمایش، داستان،بررسی کتاب، شعر وادبیات گیلکی ،مردم شناسی ، تاریخ ، میراث فرهنگی ، سلامت ، اخبار وگزارش فرهنگی و ...از دیگر سر فصل های  " ره آورد گیل   "می باشد .  در این شماره آثاری  از :  محمد آشور ، علی بابا چاهی ، پر ویز فکر آزاد ، علیرضا پنجه ای ، رحیم چراغی ، یزدان سلحشور ،جواد شجاعی فرد، ایرج ضیایی ، قربان  فاخته ، فرامرز طالبی ، بهزاد موسایی ، فریدون نوزاد ، ناصر وحدتی ، و... به همراه عکسی روی جلد از   دکتر"عنایت اله  رحیمیان " پزشک مردم دوست و آرمان خواه  می خوانیم . 

• بدین وسیله از کلیه دوستان .نویسندگان . شاعران و همکاران محترم که در مصیبت درگذشت پدر  اینجانب با حضور خود در مراسم تشییع، سوگواری و یادبود آن مرحوم و ارسال گل . چاپ اعلامیه. پلاکارد و تلفن ابراز همدری نمودندو نیز موجب تسلی خاطرم بودند، سپاس بیکران دارم. از این که به علت تالمات روحی شدید نتوانسته ام حضورا پاسخگوی محبت های شما عزیزان باشم، پوزش می طلبم. وامیدوارم در مراسم شادی این عزیزان خدمت کنم .

                                                            بهزاد موسایی

.                                       

شماره دوم دوره ی جدید ماه نامه ره آورد گیل {خرداد ۱۳۹۱} منتشر شد . این نشریه با صاحب امتیازی دکترمحمد علی فائق و سردبیری هوشنگ عباسی منتشر می شود . در این شماره ویژ ه ای برای  نمایش نامه نویس  داستان نویس  وشاعربر جسته ی  گیلان  محمود طیاری ....به همراه آ ثاری از نویسندگان مجید دانش آراسته . محمود بدر طالعی . علیرضا پنجه ای .  مزدک پنجه ای . فرامرز طالبی . بهزاد موسایی و...با تصویری از محمود طیاری بروی جلد منتشر شد . 

سال بیستم، بهمن و اسفند ۱۳۹۰

در این شماره می خوانید:

نوروز پیروز است/ محمد تقی پور احمد جکتاجی

هنرمند خوب، هنرمند مرده است (نیست)/ هادی میرزانژاد موحد

 گیل، گیلک، گیلکی/ درویش علی کولائیان

  کنیه­ های درختی و القاب گیاهی در شمال ایران / کریم کوچکی

  قلعه­ ی تاریخی فیروزکوه و دشت کل مازی/ دکتر بیژن عباسی

  دو سند تازه یاب در باره جمعیت اتفاق و ترقی گیلان / بهزاد موسایی

  مردی برای تمام فصول، یادی از میرزااسداله خان منتصرالملک / علی امیری

  عکسخانه

  شعر گیلکی/ با آثاری از رحیم چراغی، رضا مقصدی، زهرا پورکار، زهرا علزاده، الهام کیانپور، سیدرضا پیکرستان، محمدرسول ساکن نویری

  داستان گیلکی: کلمه ن، تاریکی و تام تولی/ مسعود پورهادی

  داستان گیلکی توقایی / محمود اسلام پرست

  یادنامه ای برای یک گیله مرد؛ اباذر غلامی/  با آثاری از  فرامرز طالبی، محسن نعمت خواه، مسعود جوزی

  سخنی در باره ی کتاب استان شناسی گیلان / افشین پرتو  

  گیجیک: خالی کردن زیر پای متن /امین حسن پور

  قلعه­ ی بی نگهبان

  کتابخانه ­ی گیله وا

 

گیله وای شماره ی 118

 رئالیسم با طعم ناتورالیسم

 

بهزاد موسایی: «این خانه و آن درخت» مجموعه ۲۵ داستان، بهتر بگوییم «مینی‌مال» از «مجید دانش آراسته»، داستان‌نویس شمالی است که از دهه ۴۰ تاکنون در صحنه ادبیات داستانی معاصر حضور دارد و در کارنامه‌اش یک داستان بلند و ۱۴ مجموعه داستان دیده می‌شود.

آنچه «دانش‌آراسته» را در میان انبوه بی‌شمار داستان‌نویسان همنسل خود متمایز می‌کند، «سبک» خاص اوست و رئالیسم مطلقی که در همه داستان‌هایش دیده می‌شود. بدین‌لحاظ می‌گوییم «مطلق»، چون نویسنده هرگز نخواسته «سبک‌آزمایی» کند و از همان ابتدا واقع‌گرایی ناب خود را پی گرفته و تا امروز به آن وفادار مانده است؛ با نثر مخصوص به خودش و عکسبرداری شفافی که از اجتماع و مردم دارد و از این جهت شکل کارهایش شبیه به نوشته‌های «ماکسیم گورکی» می‌شود. البته گاهی نویسنده از عنصر «شفقت» و«طنز موقعیت» هم استفاده کرده و سعی می‌کند یک واقعه را خلاصه، سرراست، بدون‌حشو و زواید و در کمال بی‌طرفی گزارش کند که یادآور کارهای «چخوف» هستند. البته داستان‌های کوتاه چخوف با توجه به شرایط و مناسبات اجتماعی آن عصر روسیه نوشته شده‌ و رنگ‌آمیزی متفاوتی با نوع آداب و سنت‌های اجتماعی ما دارد. با این همه از نظر تکنیک و فرم داستان‌نویسی بی‌شباهت به همدیگر نیستند. زاویه‌دید اکثر داستان‌های «دانش‌آراسته»، «سوم شخص دانای کل محدود» است که به ناگزیر نویسنده را یکه‌تاز توصیفات و گزارش داستان می‌کند. راوی همچون خبرنگاری همه‌جای داستان‌ها حضور دارد و به همین دلیل آدم‌های داستان کمتر مجال گفت‌وگو و دیالوگ می‌یابند و در حقیقت این نویسنده است که به جای آنها سخن می‌گوید و همین امر باعث می‌شود همه کاراکترها و شخصیت‌های داستانی شبیه هم به نظر برسند؛ به لحاظ تفکر و رفتار و نوع کنش‌ها. همه شبیه هم اظهارنظر و گفت‌وگو می‌کنند و حتی در بیان احساسات و ابراز هیجانات خودشان یکسان عمل کنند، چون روایتگر کنش و واکنش‌های همه آنها فقط یک نفر، شخص نویسنده و راوی سوم شخص است و این شاید باعث و بانی لطمه شدید به داستان بشود، که البته با مهارت قلم نویسنده، گاهی این نقطه ضعف، مهار می‌شود. نکته دیگری که در داستان‌های «دانش‌آراسته» متمایز است طعم تلخ ناتورالیستی آنها است؛ یعنی می‌توان سبک نویسنده را در یک جمله چنین توصیف کرد: رئالیسم با طعم ناتورالیسم. آنچه در بیشتر رویدادها می‌بینیم «بدبختی» است و آنچه نمی‌بینیم «خوشبختی» است یا اگر هم روزنه امیدی، جایی نهفته باشد، به دشواری می‌توان آن را یافت یا به سختی می‌توان باورش کرد. مشخصه دیگر داستان‌های مجموعه «این خانه و آن درخت»، نوستالژی و غم غربت خاصی است که جابه‌جا در داستان‌ها دیده می‌شود ولی چون زبان داستان‌ها از تخیل و عاطفه قوی‌ای برخوردار نیست، نوستالژی خیلی کمرنگ شده است. منظورم از برخورداری کم زبان از«تخیل و عاطفه» [که لزوما دو عنصر اساسی در«شعر» هستند، نه در«داستان»] این نیست که کاملا وجود ندارد، برعکس، عنصر«شفقت» که در پیوند با«عاطفه» است، به شکلی زلال در یکایک داستان‌ها جاری است، اما مقصود نگارنده این است که نوستالژی در داستان‌های «دانش‌آراسته» به واسطه «طنز موقعیت» یا گاهی «تفلسف بیش از حد راوی»، قادر به زدن ضربه نهایی نیست. مثلا فضای قهوه‌خانه‌ای که نویسنده با روزنامه‌ای زیر بغل وارد آن می‌شود و به بهانه حل جدول، ساعت‌ها گوشش را تیز می‌کند تا ببیند در اطراف چه می‌گذرد، فضای تغییر شکل‌یافته‌ای است که دیگر «بوی قهوه‌خانه‌های قدیمی» را نمی‌دهد و تبدیل به «بوستانی دور از گلستان» شده‌اند! در داستان « فاتحه»، راوی یادی می‌کند از قهوه‌چی قدیم و قهوه‌خانه‌هایی که مثل خانه آدم بودند و حالا دیگر«پناهگاه» امثال راوی نیست و واقعا باید به حال آنها «فاتحه» خواند.

گفتیم که زبان داستان‌ها مانعی شده‌ برای «کمرنگ‌شدن» غم غربت جاری در بعضی از داستان‌ها و شاید یکی دیگر از علت‌های اساسی این مسئله این باشد که «ظرف داستان» متناسب با «مظروف» آن نیست. آنچه برای نگارنده علامت سؤال شده این است که چرا نویسنده می‌خواهد از بعضی «سوژه‌ها» و «رویدادها» خیلی «سریع» بگذرد و قلمش به مثابه شاتر دوربینی عمل می‌کند که فقط می‌خواهد صدها فریم از «سوژه» بگیرد بی‌آنکه فرصت «رتوش» داشته باشد! گاهی نگارنده از خودش می‌پرسد آیا نویسنده به همین دلیل است که تن به نگارش «رمان» نمی‌دهد؟ نویسنده «کم‌حوصله» می‌‌نماید و دوست دارد هر «ماجرایی» را خیلی «سریع» و «خلاصه» برای ما تعریف کند؛ حال و حوصله پرداختن به همه جزئیات را ندارد. رئالیسمش از نوع «بالزاک» نیست که غرق در توصیف ریزه‌کاری‌ها و جزئیات اشیا و آدم‌ها می‌شود. رئالیسم «چخوف‌وار» نویسنده، با شتاب ما را وارد عالم داستان خودش می‌کند و ترسی ندارد که خواننده‌اش در هزارتوی آن، گم شود.
با این همه، جهان داستانی «دانش‌آراسته»، زیبایی خاص خود را دارد و آنقدر دلپذیر است که مدتی را با آن بگذرانی؛ هرچند خیلی سریع باید از کنار تصویرهایش بگذری و افسوس بخوری که چرا از چنین صحنه‌هایی باید به سرعت رد بشوی و اشتهایت زیاد بشود بدون آنکه گرسنگی‌ات برطرف شود:
«آن درخت را مانع پریدن کبوترهایش می‌دید. دور از چشم من نفت ریخت و درخت را خشک کرد. وقتی آن را بریدم حیاط خانه باز شده بود. اما کبوتری نبود که پرواز کند.»
(ص ۶۲ – داستان «این خانه و آن درخت»)

چاب در روزنامه فرهیختگا ن ۲۲ خرداد ۱۳۹۱

 

شمال ما: 'مجال ، بی رحمانه اندك بود و واقعه سخت نامنتظر ...' ؛ فریدون پوررضا اسطوره آواز گیلان هم رفت اما آوازی به زلالی باران برای همیشه ماندگار شد.

همیشه خندان بود و لحن گفتارش حال و هوایی مملو از همان موسیقی برآمده از دل شالیكاران، صیادان خشنود از تور پر ماهی ، هیاهوی چایكاران هنگام چینش برگ سبز بوته های چای و صدای شكستن كنده زیر ضربه های تبر جنگل نشینان را داشت.

خاطرم هیاهویی است از حرفهایش ؛ پیر آواز گیلان هراسناك بود مبادا موسیقی بیگانه كه حتی در خانه خودشان هم به اختناق مبتلا شده به خورد مردم داده شود و بی هیچ سلام و علیكی با گذشته سر آخر هیچ شویم.

پیكرش بی جان شده اما صدایش در گوشم جاودان ؛ 'فضای رسانه ها را بایستی با موسیقی مردمی و ملی دمساز نمود و به پرواز درآورد'

می گفت: 'در تعزیه خوانی در رشت نوایی به گوشم خورد كه با آن آشنا نبودم ، به نزد استاد بنان رفتم و موضوع را برایش بازگفتم و استاد بنان گفت: از این پس هر موسیقی با هر نامی كه ایرانی باشد را در هر كجا كه شنیدید ثبت كنید، موسیقی ایرانی بسیار دامنه وسیعی دارد كه هیچكس به تنهایی از آن با خبر نیست.'

پوررضا بازگشت به سرزمینش و در طول بیش از نیم قرن فعالیت هنری خود در عرصه موسیقی فولكلور گیلان حدود 469 ترانه فولكلور و شبه فولكلور گیلكی را با لهجه های شرق و غرب گیلان اجرا، بازسازی و بازخوانی كرد.

از میان این ترانه ها 280 ترانه فولكلور را بازسازی و دوباره خوانی، و ملودی یكصد ترانه را خود تنظیم نمود؛ این ترانه ها مایه های مختلف زندگی گیل مردان و گیل زنان از شادی و اندوه، كار و تلاش، تاریخ و حماسه، عشق و وفا و ... را منعكس كرد.

می گیلان، رعنا، سیا ابران، تی تی، بارش، بوشو بوشو، جان گیلان، ای وارون ای وارون، شالیزار، بزن چوپان، عروس گوله و چه بسیار دیگر برای همیشه نسل ها ماندگار شد.

صدای استاد با صدایی به غم نشسته در سریال پس از باران به خانه های تمام ایرانیان راه یافت و جامعه ای را با خویش همراه ساخت.

اسطوره آواز گیلان تنها به خواندن بسنده نكرد و رگه های موسیقی فولكلور را در ارتفاعاتی مه آلود و جنگل گون و یا در دل شالیزارهایی به وسعت گیلان یك به یك در كلبه ها می جست و ثمر تحقیقش كتابی شد با عنوان ' موسیقی فولكلوریك گیلان ' كه اتفاق بزرگی در عرصه پژوهش های موسیقی فولكلوریك ایران است.

استاد ' داریوش علیزاده ' كه خود در جهان موسیقی گیلان پیشكسوت است، می گوید: در تمامی وجود استاد فریدون پوررضا عمارت موسیقی سنتی بنا شده بود و حقیقتی در بروز لحن با صدای خوش استاد به گوش می رسید.

وی ادامه داد: ایشان با آوای سنتی تنفسی می نمودند؛ در جامه اش، رفتارش، و حركاتش بوی و طعم شرافت گیلان پیچیده بود.

استاد فریدون پوررضا خواننده خوش آوا ، استاد و كارشناس موسیقی فولكلور، مدرس و پژوهشگر موسیقی بومی گیلان سوم مهرماه 1311خورشیدی در لشت نشاء از توابع شهرستان رشت دیده به هستی گشود و غروب بیست و سوم فروردین 1391 خلیج ژرف نگاهش را فروبست.

و اینك تمنای ادامه راهی روشن از دانش آموختگانش...

روانش آرام و دیگرانی چنانش پر ارج در زندگی ...

 منبع : پایگاه خبری تحلیلی شمال ما

خداحافظ رفیق…

دکتر مسعود جوزی

                                   پرویز فکر آزاد

زندگی، مبارزه، زندگی/ یادداشتی برای اباذر غلامی (متن کامل)

 

 

نیمه‌ی دی ماه زنگ می‌زند به برادرش:

- ناهار نخورید، صبر کنید! داریم می‌آئیم پیش شما.

برادر می‌پرسد: کجا هستید الان؟

می‌گوید:

- ضیابرهستیم.

از ضیابر تا خمیران آبکنار اگر با سرعت معمولی برانید یک ربعی طول می‌کشد. نیم ساعت که می‌گذرد برادر نگران می‌شود و زنگ می‌زند!

- اباذر چرا دیر کردید؟ ما منتظریم!

می گوید:

- آمده ایم صومعه‌سرا، بچه ماهی کپور خریدیم. می‌خواهیم بریزیم توی سَل. استخرکنار باغ.

برادر می‌پرسد:

- اباذر جان، چطوری از آن‌ها نگهداری کنیم؟ من که همیشه نیستم باید بروم بندر سر کارم!

می گوید:

- نگران نباش، خودم مرتب سر می‌زنم. اردیبهشت که بزرگتر شدند می‌آئیم ماهیگیری!

نیستی را باور نداشت. ما هم نمی خواستیم باور کنیم. می‌دانست و باور نداشت. ما هم می‌دانستیم و نمی‌خواستیم باور کنیم.

 

حالا ما ایستاده‌ام با دوستان ماتم زده توی حیاط با صفای خانه‌اش. درختان آلوچه شکوفه داده‌اند در این سرمای زمستان. یاد درخت هلو ی خانه‌ی پدری‌ام می‌افتم که هیچوقت بار نداده بود و وقتی پدر از دنیا رفت، همه جا پر شده بود ازعطر ورنگ گلبرگ های صورتی؛ وآن سال بهار، شاخه‌ها، تاب سنگینی هلوهای رسیده وآبدار را نداشتند و ما بچه‌ها، آن درخت را همزاد پدر می‌دیدیم که هنوز حضور داشت و مهربانی می کرد. و حالا این شکوفه‌ها جای خالی اباذر را پر کرده اند انگار و مثل او ایمان به امید و شور زندگی را به ما یاد آوری می کنند.

 

“اباذر! آلوچه داران، تی تی بوکودن تی تاسیانی وستی” 

 

منبع: گیله تی تی /پرویز فکر آزاد

به اباذر غلامی شاعر

 

گفتی که”جویبارحسرت رود را دارد
و رود حسرت دریا را”
گفتی “اگر تن آب را زخم مرگ بزنند
وگلوی ما را خنجر
هیچگاه به مقصد
نمیرسند”
آری درست گفته ای
آن طوری که
آب
شعر
آفتاب
آئینه
درست میگویند

از مجموعه شعر ” از آبکنار تا کومه های تاسیان”

 

درگذشت شاعر،ترانه سرا و پژوهشگر «اباذر غلامی»

در اندوه دوست و همراه عزیزمان شاعر ، ترانه سرا و پژوهشگر اباذر غلامی از اعضای پرتلاش و یار همیشگی خانه فرهنگ گیلان به سوگ نشسته ایم. اندوه رنج ها و زمزمه ی شعرهایش تا همیشه با ما خواهد بود . خانه ی فرهنگ گیلان

          اباذر غلامی  مرداب آبکنار، اواخر عمر

 

 

 

 

 

 

 

 

خداحافظ رفیق!

                         

                                یادداشتی به بهانه در گذشت شاعر ،ترانه سرا و گیلان پژوه اباذر غلامی

                                            

 

       بهزاد موسایی

زندگی

مهلک ترین زهرها را به کا مم ریخت

               این تلخ دوست داشتنی را

               مجال اندکی دشمنی نداشتم

                                                         اباذرغلامی

زندگی را دوست داشت ، وزندگی با او سره نا سازگاری داشت ، غلامی ،  آرمانگرا  بود ، و هز ینه ی اندیشیدن را تمام  وکمال با سر افراز ی پر داخت ،  جراحت در جبهه جنگ ، پنج سال حبس ،جدایی  از همسر و فر زندش ،  و چشم  انتظار دیدار فرزند ( آرش )  تا لحظه مرگ .

ماه ها بود که آن " خرچنگ " بدخیم همچون  خوره بر جان او چنگ انداخته بود و وجودش را تحلیل می برد،و او  همچنان  مقاومت می کرد، نه تنها با اراده و تسلیم  ناپذ یری جسم ،که با تداوم و تعالی حیات معنوی   ،با سرودن شعر ،پژوهش ، آن یگانه ی هستی سراسر زندگی پر بارش ،سرودن و به دشواری بر کا غذ نهادن .

رشت و تهران ، خیابان گلسار و بیمارستان  " رازی"   رشت شاهد این پیکار نهایی مرگ و زندگی بود . آزمایش ها دلالت بر پیشرفت ضایعه داشت ،اما به دیدارش که می رفتی او را چون همیشه سرشار از امید وشعر می یافتی .

تن ،دیگر توان بر آوردن انتظارتش را نداشت ،اما جان مایه اش بود که به بیرون می تر اوید .شعر او، آه دل سوختگان  و فریاد ستم دیدگان بود .او دلی آکنده از غم نامرادی ها و نامردی ها داشت . سروده هایش که بخشی از آن در مجموعه های " رنج و برنج "(۱۳۸۷)،"فصل پنجم زمین "(۱۳۸۷)و "سل کول  توسه دار"(شعر گیلکی )۱۳۸۲ به زیور طبع در آمده ،دریچه ای ست به دنیای رنج و اندوه درون او .

زندگی سیاسی غلامی مثل زندگی هنری اش پر بار ،مملو از شور ونشاط و فداکاری ودر عین حال مثل سرشت زندگی پوشیده ،پر رنج و غرور آفرین بود .روند خود باوری او از اواخر دهه ی چهل آغاز و تا واپسین لحظه های عمرش ادامه یافت . او بر خلاف  اکثر روشنفکران که در دوره های مختلف زندگی واکنش  هایی ناهمگون و چه بسا متضاد نسبت به زندگی سیا سی از خود بروز می دهند و معمولا حتی حقوق شهروندی خود را نادیده می گیرند ،دور اندیش و ثابت قدم بود .

اراده ی او از پس تجربه های تلخ و شیرین زندگی بسان فولاد آبدیده شده بود .نگاه او با پیروزی ها وشکست ها مانوس بود و به تناسب اوضاع و احوال بر شیوه های مبارزه و پایداری احا طه داشت .

نه از ناکامی ها هراسید ونه در پیروزی ها خودش را فراموش کرد .در مقابله با پلشتی ها ،سنگر حماسه و سرودن برگزید وآنگاه که درد زمانه چند صباحی ،صوری فروکش کرد شتابان به استقبال واقعیت های ملموس واز دست شده شتافت .

غلامی ،از آن جا که حیات سیاسی را سرشت زندگی اجتماعی و فردی تلقی می کرد و در اشاعه ی باورهای خود تردید نمی کرد ،خاری شد در چشم کسانی که در شرایط دشوار،خواسته یا نا خواسته یا با زمانه از یوزه گی در می آیند و یا به افتخار ادبی دست می زنند . غلامی ، از آن جا که بر راز و رمز تحول در زندگی اجتما عی واقف بود ،هرگز به واقعیت های روزمره وگذرا که معمولا صوری و شکننده اند اکتفا نکرد . در نتیجه هیچ گاه  نه در پی توجیه حوادث و رویداد های روزمره بر آمد تا به موج های فرهنگی دل ببندد و تاخت و تاز کند ونه مثل صوفی مسلکان راه پیش گرفت تا دامن اش به زشتی های زندگی آلوده نشود .

رفیق غلامی ،آرمانگرا بود ،همان گونه که معمولا انسان بدون نگاه به آینده نی تواند زندگی حال خود را جستجو کند . غلامی ،شیفته ی سیاست بود ،همان گونه که انسان معمولا بخشی از خلوت خود را با دیگران تقسیم می کند . از این نگاه ،نامهر بانی هایی که با اندیشه و آثار غلامی در جامعه ی فرهنگی ما صورت گرفت ،بسیارآموزنده است . نه از این که غلامی شاعر دوران خود بود ،بلکه با این ادعا که جایگاه شعر غلامی در دوره ی خود هرگز برای همگان شناخته نشد .

کوتاه سخن آن که "اباذر غلامی "اگر  "  غلامی " شد  تنها به این دلیل نبود که انسانی آرمان خواه ، معترض و مبارز بود و هرگز تن به تملق وتعارف نداد . "  اباذر غلامی "   اگر  "  غلامی " شد  به این دلیل بود که مجموعه ای از خلاقیت ،اندیشه ،شخصیت ،مبارزه ، شور ، شعور و دانش بود . یادش همواره جاویدان و گرامی باد .                                                        

                                                                         ۳۰ بهمن ۱۳۹۰

  

                                                       

  چاپ در روزنامه گلچین امروز پنجشنبه ۴/۱۲/۹۰             

                                                                            

                                                                         

 

                                                                                                                         

 یک شعر از "اباذر غلامی "

برنج و رنج

اگر هزار گوش داشته باشی
و دلی به گسترای خزر
و صبری به بلندای درفک

کنارم بنشين
تا با تو بگويم
از برنج و رنج.

زالو و زانوان نحيفم
تاراج ساقه خوار
درد مداوم امروز
از تاک بازوان ضعيفم
بی داربست
در عصر زرد خزانی
ابهام و ناتوانی فردا.


آنگاه از من طشتی خواهی ساخت

به وسعت کوير لوت

ظرفی برای سيل سرشکت



(اباذر غلامی ۱۳۷۳)

اباذر غلامی در بستر بیماری/  قبل از برگزاری جشن تیرما سینزه هنوز که در حال چیدن دوربین ودیگر کارها بودم صدای زنگ تلفن حال و هوای من رو تغییر داد.اباذر غلامی بود که با آنهمه ابهت و صلابتی که از وی سراغ داشتم تماس گرفته بود و با بغض و گریه به من گفت که دلم برات تنگ شده و الان من میبایست اونجا میبودم ولی بیماری من رو ازپا انداخته.خیلی دلم گرفت آنقدر که بعد از قطع کردن تلفن زدم زیر گریه آنمهم با صدای بلند.دوستام گفتند چه اول طفره رفتم و لی بعد گفت م که اباذر تو خونه نشسته و داره سی دی تیرماسینزه دوسال پیش ما رو میبینه و دلگیره و ماجرا رو تعریف کردم.راستش همون لحظه دوست داشتم برم پیشش.اما از اونجاییکه درگیریهام زیاد بود ودر شرف اجرای جشن بودیم صبح روز بعد که جمعه بود با چند تا از دوستان قرار گذاشتم و رفتیم به عیادت اباذر وسه تار و کمانچه رو هم بردم و چندساعتی پهلوش بودیم و میخوندیم.جاتون خالی.وقتی شروع کردم به خوندن این شعر خواجه که : تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد    وجود نازکت آزرده ی گزند مباد    همه مون با اباذر زدیم زیر گریه.لحظات خوبی بود.با شعر و سه تار و آواز و کمانچه یه صد زبان گفتیم و خواستیم که خدایا دیگه بسه واینقدر کشتی ارباب هنر رو نشکن.بعد از چند ساعتی که بودیم و بعد از رقص و آواز وشعر و ترانه عزم لنگرود کردیم و قراری برای روز سه شنبه یعنی دیشب گذاشتیم که خدمت اباذر دوباره برسیم و شارژش کنیم اما اباذر جان طاقت نداشت و خواست که همان شب هم دستبوسش باشیم و اینگونه هم شد.همون شب(شب شنبه) دوباره رفتیم منزل اباذر و دوستان قدیمیش هم بودند استاد ورعی هم حضور داشتند و با نی و سنتور خوبی که نواختند به صفای مجلس افزودند. و بقولی جمع مان جمع بود و جاتون خالی که چه شبی بود.از همون شبهایی که من همیشه میگم از عمر من آنچه هست برجای   بستان و به تعداد این شبها بیفزای!باز جاتون خالی که چه شبی بود.برنامه سه شنبه رو دوباره چک کردیم و قرارشد که با چند تا از دوستان خدمت استاد برسیم.تلفنی با استاد حسین قوامی آبکناری هماهنگی کردیم و از طرفی هم با داووداکبرزاده آبکناری.از استاد بندری لنگرودی خواستم که همراه ما باشند و ایشان هم با استقبال از پیشنهادم با ما به عیادت وشب نشینی منزل اباذر غلامی اومد.بله دیشب بود که وقتی به در خونه ی استاد رسیدیم دیدیم که صدای تار میاد.استاد محمدرنجبر معاف از بزرگان موسیقی گیلان زودتر ازما آمده بود و با صدای زیبای و پروسعت حسین قوامی میزدند و میخوندند. در بدو ورود از دیدن استاد قوامی شوکه شده بودم چون اصلا انتظار نداشتم که با این سن و سال چنین وسعت صدایی داشته باشه.نشستیم و با کمانچه و سه تار و تار و تنبک ساعتها زدیم و خوندیم.حسین قوامی آبکنار متولد 1325 بندرانزلی یکی از ناشناخته ترین هنرمندان آواز گیلان هستش که کمتر کسی صداشونو شنیده.قوامی قبل از انقلاب 57درسازمان فولکلور وزارت فرهنگ و هنر بسیار پرتحرک و پرکار بود.قوامی یک تنه ماجراهای تهیه وتحقیق و خوانندگی و بسیاری از کارهای موسیقی در این فرهنگستان رو انجام میداد.حسین قوامی آبکنار حدود پنج سال در هنرستان موسیقی تهران افتخار شاگردی استاد محمود کریمی رو داره و با ارکستر ملی هم درچند کشور درنیا به اجرای موسیقی گیلکی پرداخته.جالب اینه که قوامی در یک جشنواره بزرگ بین المللی در ژاپن شرکت کرده و رتبه ی اول رو هم کسب کرده بود.اما این هنرمند ارزشمند در بعد از پیروزی انقلاب مانند بسیاری از هنرمندان کشورمان مورد کم لطفی حاکمان تهران قرار گرفت و بیکار شد قوامی هم سکوت کرد و دیگه نخوند تا اینکه داوود اکبرزاده ایشون به من معرفی کرد وافتخار آشنایی با ایشون نصیبم شد.اخیرا هم مثل اینکه با همراهی استاد محمد رنجبر نوازنده ی تار و سه تار مجموعه ای رو اجرا وضبط کردند تو حوزه هنری که هنوز به بازار نیومده. نمیدونستم که استاد رنجبر صدایی به این خوبی دارند.استاد محمد رنجبر معاف متولد 1326 انزلی روستای معاف یکی از همکاران پرکار من تو آکوزش و پرورش هستند.البته بازنشسته به سال هشتاد اما بسیار پرکار و زحمتکش.استاد رنجبر در بدترین دوره هایی که  هنوز موسیقی ما در هاله ای از حلال و حرم دست و پا میزد و هنر مند بقولی اخ بود!شروع به ترویج موسیقی و تدریس تار وسه تار در گیلان پرداخت وسهم بسزایی در معرفی و ارایه این هنر ارزشمند توی گیلان داشت.استاد رنجبر در واقع در ابتدا به عنوان خواننده ی گروه استاد ویسانلو و بعد ها یعنی در سال 52 با ورود به انستیتو هنری که همون تربیت معلم هنر بود رفتند.ایشون قبلا دوسال خدمت زنده یاد عبدالله ملت پرست به فراگیری تار و سه تار پرداختند و سه سال هم شاگردی استاد حبیب الله صالحی  بودند وبه هرترتیب خود از بزرگترین معلمین تار و سه تار در استان گیلان بودند و هم اکنون هم به آموزش مشغول هستند.ایشان هم چند قطعه ما رو مهمون کردند و باز اباذر برامون شعرخوانی کرد و سپس از آقای بندری (شاعر و پژوهشگر و نویسنده و از بزرگان هنر و ادبیات گیلان ولنگرود)هم خواستند که هنرنمایی کنند.استاد بندری هم شعر زیبایی خوندند و به حس و حال مجلس صفایی بخشیدند.البته از وسط های برنامه هم دوستان خوب رشتی من جناب مهندس کفایتی و خانم محترمشون به جمع ما افزوده شدند و کاملتر شدیم.باز طبق معمول چند تا از دوستان اباذر جان که بسیار آدمهای باحالی هستند و شب شنبه هم با ما بودند به جمعما پیوستند و دکتر مهیار عزیز متخصص بیماریهای قلبی هم که دکتر خاص حسین قوامی بود تشریف آورد و خلاصه شبی شد.چه شبی که جای تک تک دوستان ما خالی بود.گرچه دکتر و استاد قوامی زود ما رو ترک کردند ولی دیگر دوستان ما ماندند و خصوصا حسین تقی نژاد دوست خوب من و سرپرست گروه تاسیان هم به جمع ما افتخار داد وساعتی هم درخدمتش بودیم.شاید اباذر غلامی رو خوب نشناسید ولی همینقدر عرض کنم که اباذر غلامی شاعر ، ترانه سرا ، محقق و هنرمند بسیار ارزشمند گیلانی است .اباذر متولد 1333 روستای خمیران انزلی لیسانسیه علوم نظامی که در سال 62 مورد لطف حاکمان تهران قرارگرفت و از نان خوردن افتاد!اباذر ازپای ننشست مجموعه ها و مقالات زیادی از غلامی به چاپ رسیده یا زیر جاپ هستش.مجموعه شعر گیلکی "سله کوله توسه دار"انتشارات گیلکان-مجموع شعر فارسی "فصل پنجم زمین"انتشارات فرهنگ ایلیا و بسیاری مقالات هم داره که در مجله های گیله وا و چیستا و...چاپ شده.دو اثر زیر چاپ هم داره اولی "بازیهای گیلان"و "رنج برنج"که بزودی روانه بازار کتاب خواهد گردید..به گمانم امسال سومین سالی باشد که  این عزیز با بیماری صعب العلاج سرطان ریه دست پنجه نرم میکنه.برای اباذر عزیز آرزوی سلامتی داریم و امیدواریم که بزودی توی جمع های هنری حاضر بشه و باز با همان صلابت و استحکام شعر بخواند ومردم رو امید زندگی ببخشه.ماحصل نشست دیشب رو هم بزودی تبدیل به سی دی میکنیم و در اختیار علاقمندان قرار میدیم

یک شعر از « اباذر غلامی » --------------------------------- « اباذر غلامی » تب مرا حریف نی یه فقط می جانا آتشا زنه بازین واچایه شه بیرون ولی تی زرخ گی مراکوشه کی زرخˇ زرخˇ کاله زیتونا مانه نشینه دیلˇ تان و هیچ بیرون نیشه تی زرخˇ گب مرا کوشه . برگردان به فارسی : تب حرفم نیست فقط به جانم آتش می زند بعد از آن سرد می شود و بیرون می رود ولی حرف تلخ تو مرا می کشد که تلخ تلخ است مثل زیتون کال در ته دل می نشیند و هیچ بیرون نمی رود حرف تلخت مرا می کشد . ----